Plomp & Log v2.0

Vannacht viel ik pas na veel draaien en woelen in slaap. Tegen de ochtend werd ik wakker uit een vreemde droom.

Ik kwam binnen tijdens een les in een soort practicumlokaal. De leerlingen – of waren het studenten? – waren in tweetallen aan het werk. Een enkeling keek verstoord op, maar ging al snel weer verder met de opdracht. Achter in het lokaal trof ik de leraar. Ik verontschuldigde me voor mijn late komst.

“Hoe het heeft kunnen gebeuren weet ik niet”, zei ik, “maar ik kwam er pas net achter dat de lessen al weer waren begonnen.”

Ik was niet alleen te laat voor deze ene les. Het semester was meteen na de zomervakantie begonnen en inmiddels liep het al tegen de herfst.

De leraar gaf me een map en begon me geduldig uit te leggen wat de bedoeling was. Er was geen spoor van boosheid of wrevel om mijn late verschijning van hem af te lezen.

Toen sprak hij: “Herken je me dan niet?”

Ik keek nog eens goed naar de leraar, naar zijn vriendelijke gezicht. Er kwam geen naam bij me op, maar diep van binnen wist ik wie hij was.

Hij knikte. “Ik had je al jaren geleden verwacht.”

Terwijl zij haar tanden poetst verschijn ik achter haar in de spiegel van de badkamer.

Ik trek mijn t-shirt half over mijn hoofd, zodat de hals achter mijn oren blijft steken. Om het beeld compleet te maken trek ik mijn lelijkste gezicht (wat niet veel moeite kost), hef mijn armen en laat mijn onderarmen losjes bungelen. Quasimodo.

Dan vraag ik haar: "Wat denk je, kan ik zo op het toneel?"

Haar vleiende antwoord: "Je kunt zó in de moestuin!"

Er speelt weer zoveel door mijn hoofd dat het me duizelt.

Er is altijd werk te doen, en altijd gebrek aan tijd voor al die andere dingen die ik óók nog graag zou willen doen. Er zijn flarden van gesprekken die leiden tot nieuwe ideeën, die elk op hun beurt hun portie aandacht nodig hebben. Er is nog steeds te veel rommel in mijn huis, er staan nog teveel ongelezen berichten in mijn inbox, teveel oude bestanden op mijn computer. En soms zijn er ook nog zorgen om de kinderen.

Dus... wat ga ik hieraan doen?

[...]

- "O, wacht, dan heb ik het wél goed gezegd. Dat wil zeggen, ik zou het goed hebben gezegd, áls ik je had begrepen. "
- "Ja."
- "Dan hebben we dús een communicatieprobleem."
- "Uhuh!"
- "En omdat het communicatieprobleem zich voordoet binnen onze relatie, hebben we dus een relatieprobleem...!"
- "Hm.. Ja!"
- "Mooi, daar zijn we het snel over eens."

Toen ik nog klein was, vroeg de kleuterjuf tijdens één van de kringgesprekken wat wij kleuters later wilden worden. Ik weet nog dat, naast piloot en brandweerman, relatief vaak "boer" werd genoemd. En één keer "melkrijder". Het was een kleuterschool op het platteland. Toen ik eindelijk aan de beurt was, zei ik: "Honderd".

Echt een goed beeld van wat mijn beroep zou gaan worden had ik niet. Veel dingen leken me wel leuk, en kiezen kon ik niet... Beroepen die achteraf bezien enigszins in de buurt kwamen, waren: uitvinder, radiodiskjockey, moppentapper, fotograaf en kunstenaar.

Op de middelbare school mochten we een beroepentest doen. Groene tekens op een zwarte achtergrond. Na drie kwartier ploeteren suggereerde het programma dat ik boekhouder moest worden. Tot op de dag van vandaag lijkt me dat één van de saaiste beroepen die er bestaan.

Ik vermoed dat er maar 10 beroepen in het programma zaten, of dat ik bij vraag 1 misschien de verkeerde afslag heb genomen in de rigide programmalogica. Veel wijzer was ik er in elk geval niet van geworden...