Plomp & Log v2.0

Toen ik nog klein was, vroeg de kleuterjuf tijdens één van de kringgesprekken wat wij kleuters later wilden worden. Ik weet nog dat, naast piloot en brandweerman, relatief vaak "boer" werd genoemd. En één keer "melkrijder". Het was een kleuterschool op het platteland. Toen ik eindelijk aan de beurt was, zei ik: "Honderd".

Echt een goed beeld van wat mijn beroep zou gaan worden had ik niet. Veel dingen leken me wel leuk, en kiezen kon ik niet... Beroepen die achteraf bezien enigszins in de buurt kwamen, waren: uitvinder, radiodiskjockey, moppentapper, fotograaf en kunstenaar.

Op de middelbare school mochten we een beroepentest doen. Groene tekens op een zwarte achtergrond. Na drie kwartier ploeteren suggereerde het programma dat ik boekhouder moest worden. Tot op de dag van vandaag lijkt me dat één van de saaiste beroepen die er bestaan.

Ik vermoed dat er maar 10 beroepen in het programma zaten, of dat ik bij vraag 1 misschien de verkeerde afslag heb genomen in de rigide programmalogica. Veel wijzer was ik er in elk geval niet van geworden...

't Punt dat ik wilde maken, is dat vroeg of laat, bijna zonder uitzondering, iedereen voor de vraag wordt gesteld wat zijn of haar levensdoel is.

Wat mij betreft zijn vragen als "Wat is mijn doel?", "Wat is de zin van het leven?" en "Wat is Gods plan met mijn leven?" uitwisselbaar. Het gaat erom wat je doet, als je jezelf voor die vraag gesteld ziet. Vind je de vraag vervelend, negeer je 'm of loop je er voor weg? Vind je het een boeiende vraag, maar stel je het beantwoorden ervan nog even uit, of wacht je tot het antwoord misschien vanzelf komt? Of ga je actief met de vraag aan de slag?

Mijn ervaring is dat de vraag kan worden gezien als een uitnodiging om op onderzoek uit te gaan. Een uitnodiging, géén opdracht.

Wat is jouw levensdoel? Wat ga je doen met je talenten? Wil je jezelf overstijgen en meer uit het leven halen dan je voor mogelijk had gehouden? De keuze is aan jou!

Voorafgaand aan de vraag "Wat is mijn levensdoel?", kun je jezelf de vraag stellen of er überhaupt een hoger doel is. Als dat er namelijk niet is, kun je je gewoon met je alledaagse beslommeringen bezighouden. Dan blijven er evengoed genoeg grote en kleine doelen over om te behalen, thuis en in je werk. De boodschappen moeten nog gedaan, de kinderen moeten op tijd op school zijn, er moet worden gespaard zodat je vervroegd met pensioen kunt of die ene grote reis kunt gaan maken. Op het werk heten je doelen ineens targets, en die moeten natuurlijk ook gehaald, anders loop je de kans een minder goede beoordeling te krijgen...

Zo vliegen de dagen voorbij, inclusief allerlei leuke en minder leuke gebeurtenissen. Je doet de dingen omdat dat nu eenmaal zo hoort, omdat het van je wordt verwacht, of omdat je er zelf voor hebt gekozen. En aan het eind van de dag stap je, al dan niet gelukkig en tevreden, in je bed...

...maar dan gebeurt er ineens iets in je leven, waardoor je denkt: "Is dit het nou?"

De vraag "Wat doe ik hier?" dringt zich soms onverwacht aan mij op.

Soms in varianten, als "Wat ga ik hier doen?", wanneer ik zojuist aan een nieuwe opdracht ben begonnen, of "Wat doe ik hier in godsnaam?", als ik op een veel te drukke zaterdagmiddag in de MediaMarkt verzeild ben geraakt.

De eerste variant wordt meestal snel beantwoord, wanneer een projectleider of een manager mij op hoofdlijnen schetst waarvoor hij mij heeft ingehuurd. Het bouwen van een website, het doen van een onderzoek of het maken van een ontwerp.

De tweede vraag is retorisch. Het enige mogelijke antwoord is om, na eerst nog even bij de allernieuwste platte LED-tv's te hebben gekeken, zo snel mogelijk de uitgang zien te vinden.

Steeds regelmatiger is de vraag "Wat doe ik hier?" van existentiële aard.

Wat doe ik hier op aarde? Waarom ben ik hier? Wat is mijn doel?